Προσοχή! Η σελίδα χρησιμοποιεί cookies για την αποτελεσματικότερη λειτουργία της. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας συμφωνείτε με την χρήση των cookies, όπως αυτή περιγράφεται στους όρους χρήσης. OK

Κένταρχος Θεόφιλος

ΚΕΝΤΑΡΧΟΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ

Γεννήθηκε στην Άνω Κορακιάνα Κέρκυρας, 1934.

Σπουδές: Φοίτησε στην Καλλιτεχνική Σχολή Κερκύρας με δάσκαλο τον Άγγελο Κόντη (1951-1956), συνέχισε στην Παιδαγωγική Σχολή Ιωαννίνων και έκανε για τρία χρόνια ελεύθερες ελεύθερες σπουδές ζωγραφικής στην Αθήνα στο εργαστήριο του Θόδωρου Δρόσου (1957-1959). Για μεγάλο διάστημα μελέτησε ζωγραφική και ιδιαίτερα τον ιμπρεσιονισμό στο Παρίσι και συνέχισε στη Νάπολη και τη Φλωρεντία της Ιταλίας (1960). Από πολύ νωρίς γνώρισε τη θρησκευτική τέχνη. Στο Άγιο Όρος γνώρισε τα μυστικά της βυζαντινής Τέχνης και πολλά έργα του υπάρχουν σε εκκλησιές της Κέρκυρας και των Διαπόντιων νησιών.

Δίδαξε στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Είναι μέλος της «Εικαστικής Κερκυραικής Ένωσης» και ιδρυτικό μέλος της «Ένωσης Κερκυραίων Λογοτεχνών-Καλιτεχνών»

Ατομικές εκθέσεις

1955: Αίθουσα Φιλαρμονικής, Κέρκυρα

1982: Αίθουσα τέχνης, Θεσσαλονίκη

1983: Παρνασσός

1985: Χίλτον, Κέρκυρα

1987: Έρσης

1992: Χίλτον, Κέρκυρα

Ομαδικές εκθέσεις

1971: Αναγνωστική εταιρεία, Κέρκυρα

1986: Πανιόνια Έκθεση Εικαστικών Τεχνών, Αργοστόλι

1988: Κέρκυρα

1990, 1992: Εικαστικό Φθινόπωρο, Κέρκυρα

Ζωγραφική

Οι καλλιτέχνες της γενιάς των αρχών του 20ου αιώνα συνεχίζουν να δίνουν σημαντικό και ουσιαστικό έργο και μετά τον πόλεμο. Παρόλο που τα μέσα είναι πενιχρά, η οικονομική κατάσταση δύσκολη, οι αγοραστές λίγοι, οι δημιουργοί της Κέρκυρας αποδεικνύουν με τις προσπάθειές τους τη γόνιμη παρουσία τους στην πορεία των εικαστικών τεχνών στο νησί. Το εξπρεσιονιστικό ιδίωμα και η χρωματικότητα του Άγγελου Κόντη, οι υπαιθριστικές τάσεις του Νίκου Ζερβού, η ενσωμάτωση στοιχείων από τα πρωτοποριακά ευρωπαϊκά ρεύματα του Τεν Φλωριά, οι αφαιρετικές τάσεις και οι θαυμάσιες προσωπογραφίες της Αγλαΐας Παπά είναι αυτές που ως ένα βαθμό επιβάλλονται μέχρι το τρίτο τέταρτο του 20ου αιώνα. Οι δύο πρώτοι, εκτός από το πλούσιο έργο τους, έχουν και σημαντική θητεία στην Καλλιτεχνική Σχολή της Κέρκυρας, θέση από την οποία επηρεάζουν τους νεώτερους με τη διδασκαλία τους. Έτσι δεν είναι τυχαίο ότι σημαντικά στοιχεία στην κερκυραϊκή ζωγραφική παραμένουν στον θεματικό τομέα η τοπιογραφία και προτιμώμενη τεχνική η υδατογραφία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κατά διαστήματα δεν θεραπεύονται και άλλες περιοχές.

Η γενιά του μεσοπολέμου έχει να επιδείξει σημαντικούς δημιουργούς πολλοί εκ των οποίων ζουν και δημιουργούν ακόμη. Ο Ερνέστος Κάρτερ (1924-1992), ο Στέφανος Σγούρος (1924), ο Δημήτριος Ανθης (1925-1991), η Σαπφώ Κυριάκη-Ζησοπούλου (1928), ο Αγης Ξωμεριτάκης (1928), ο Σπύρος Καρδάκης (1931), ο Θεόφιλος Κένταρχος (1938) και ο Σπύρος Καρύδης (1938) είναι μεταξύ άλλων οι καλλιτέχνες που συνεχίζουν τη δημιουργική πορεία της κερκυραϊκής τέχνης. Χωρίς να λείπουν φωνές που επιχειρούν πιο τολμηρά ανοίγματα σε νέες τάσεις η πλειοψηφία τω καλλιτεχνών της γενιάς αυτής έλκεται ιδιαίτερα από το κερκυραϊκό τοπίο και αυτό αποτελεί το κέντρο των ενδιαφερόντων τους.

Η πρώτη μεταπολεμική γενιά είναι αυτή που θα ανατρέψει μερικούς από τους καθιερωμένους τύπους της παράδοσης και θα προχωρήσει σε νέες αναζητήσεις κατακτώντας καινούριες περιοχές. Με μια σειρά καλλιτεχνών αποδεικνύει την πολυφωνία της κερκυραϊκής ζωγραφικής κατά το τελευταίο τέταρτο του 20ου αιώνα και την ενσωμάτωση νέων περιοχών τόσο στο θεματικό πεδίο όσο και στις στυλιστικές κατευθύνσεις. Κάποιοι απ' αυτούς θα ανανεώσουν την τοπιογραφία, συχνά χωρίς να εγκαταλείπουν την τεχνική της υδατογραφίας, όπως μπορούμε να δούμε στο έργο των Γιώργου Κουλούρη (1945), Σπύρου Σουρτζίνου (1948) και Πέτρου Στραβοράβδη (1949). Κάποιοι άλλοι θα επιλέξουν μια ζωγραφική που ξεφεύγει από την ρεαλιστική αποτύπωση και προσανατολίζεται στην καταγραφή ψυχικών περισσότερο καταστάσεων όπως τη συναντάμε στα έργα των Σπύρου Αλαμάνου (1947), Στέφανου Μιχαλόπουλου (1949), Σπύρου Τρούσα και Πηνελόπης Βολτέρρα. Άλλοι πάλι διαμορφώνουν ένα πιο προσωπικό ιδίωμα όπως ο Σπύρος Πιέρρης (1943), ο Άγγελος Γερακάρης (1952) ο Γιάννης Μιχαήλ και ο Τάσος Αλαμάνος (1953), ενώ πιστοί στο ρεαλιστικό ιδίωμα θα μείνουν καλλιτέχνες όπως η Ρένα Κρουαζιέ(1945) και ο Ηλίας Γιαννύλας (1953).

Όπως είναι φυσικό μια πλήρης αναφορά στους καλλιτέχνες που δραστηριοποιούνται στην Κέρκυρα είναι δύσκολο να γίνει. Και γίνεται ακόμη δυσκολότερο και προβληματικό όταν προσπαθήσει κανείς να κάνει μία, σύντομη έστω, αναφορά στους δημιουργούς που γεννιούνται μετά το 1960. Κι αυτό γιατί άλλοι βρίσκονται ακόμη στο ξεκίνημα της καλλιτεχνικής τους δημιουργίας, άλλοι έχουν δώσει μικρό μόνο δείγμα των δυνατοτήτων τους και ο χρόνος δεν έχει αποκρυσταλλώσει ακόμη την προσωπική τους φωνή. Δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε το γεγονός των πολλών και ελπιδοφόρων δημιουργών που ζουν και δημιουργούν στον χώρο της Κέρκυρας, χωρίς ωστόσο να είναι δυνατή εδώ η παρουσίαση του έργου τους. Μια απλή παράθεση των ονομάτων όλων των νέων καλλιτεχνών επίσης θα ήταν άσκοπη αφού το φίλτρο του χρόνου δεν έχει δώσει ακόμη οριστικές απαντήσεις για την πορεία τους. Ωστόσο δεν μπορεί παρά να γίνει μνεία σε ορισμένες φωνές, όπως αυτές των Δημήτρη Μηλιώτη (1961), Νίκου Κόκκαλη (1966), Μαριλένας Κοσκινά, Γιώργου Πέννα, Έλενας Αγγελάκη, Κώστα Τόμπρου, Εύας Καρύδη, Δώρας Κεντάρχου (1970), Τάνιας Αγάθου και Emi Avora (Έμυ Στραβοράβδη), χωρίς αυτή η ενδεικτική αναφορά να σημαίνει ότι η κερκυραϊκή τέχνη δεν περιμένει πολλά απ' όλους τους νέους δημιουργούς της.

Δεν υπάρχουν προϊόντα Κάτω από αυτήν την Κατηγορία.